Η ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Epistle to the Galatians

CHAPTER 2

1

επειτα

δια

δεκατεσσαρων

ετων

παλιν

ανεβην

εις

ιεροσολυμα

μετα

Then

after

fourteen

years

again

I went up

to

Jerusalem

with

βαρναβα		συμπαραλαβων		και		τιτον
Barnabas,		taking with [me]		also		Titus;

2

ανεβην

δε

κατα

αποκαλυψιν

και

ανεθεμην

αυτοις

το

but I went up

♦

according to

revelation,

and

laid before

them

the

ευαγγελιον

ο

κηρυσσω

εν

τοις

εθνεσιν

κατ

ιδιαν

δε

τοις

glad tidings

which

I proclaim

among

the

nations,

but privately

♦

♦

to those

δοκουσιν

μηπως

εις

κενον

τρεχω

η

εδραμον

of repute,

lest somehow

in

vain

I should be running

or

had run;

3

αλλ

ουδε

τιτος

ο

συν

εμοι

ελλην

ων

ηναγκασθη

(but

not even

Titus

who [was]

with

me,

a Greek

being,

was compelled

περιτμηθηναι
to be circumcised;)

4

δια

δε

τους

παρεισακτους

ψευδαδελφους

οιτινες

and [this] on account of

♦

the

brought 3 in 4 stealthily 5

false 1 brethren, 2

who

παρεισηλθον

κατασκοπησαι

την

ελευθεριαν

ημων

ην

εχομεν

εν

came in by stealth

to spy out

♦

freedom 2

our 1

which

we have

in

χριστω		ιησου		ινα		ημας		καταδουλωσωνται
Christ		Jesus,		that		us		they might bring into bondage;

5

οις

ουδε

προς

ωραν

ειξαμεν

τη

υποταγη

ινα

η

αληθεια

του

to whom

not even

for

an hour

did we yield

♦

in subjection,

that

the

truth

of the

ευαγγελιου		διαμεινη		προς		υμας
glad tidings		might continue		with		you.

6

απο

δε

των

δοκουντων

ειναι

τι

οποιοι

ποτε

ησαν

ουδεν

From 2

but 1

those

reputed

to be

something,

whatsoever

♦

they were

no 2

μοι

διαφερει

προσωπον

θεος

ανθρωπου

ου

λαμβανει

εμοι

to 4 me 5

makes 1 difference: 3

[the] person

God 3

of 1 man 2

not 5

does accept; 4

for to me

γαρ		οι		δοκουντες		ουδεν		προσανεθεντο
♦		those		of repute		nothing		conferred;

7

αλλα

τουναντιον

ιδοντες

οτι

πεπιστευμαι

το

ευαγγελιον

της

but

on the contrary,

having seen

that

I have been entrusted with

the

glad tidings

of the

ακροβυστιας		καθως		πετρος		της		περιτομης
uncircumcision,		according as		Peter [that]		of the		circumcision,

8

ο

γαρ

ενεργησας

πετρω

εις

αποστολην

της

περιτομης

(he 2 who 3

for 1

wrought

in Peter

for

apostleship

of the

circumcision,

ενηργησεν

και

εμοι

εις

τα

εθνη

wrought

also

in me

towards

the

nations,)

9

και

γνοντες

την

χαριν

την

δοθεισαν

μοι

ιακωβος

και

κηφας

και

and

having known

the

grace

which

was given

to me,

James

and

Cephas

and

ιωαννης

οι

δοκουντες

στυλοι

ειναι

δεξιας

εδωκαν

εμοι

και

John,

those

reputed

pillars 3

to 1 be, 2

[the] right hands

they 3 gave 4

to 5 me 6

and 7

βαρναβα

κοινωνιας

ινα

ημεις

εις

τα

εθνη

αυτοι

δε

εις

την

Barnabas 8

of 1 fellowship, 2

that

we [should go]

to

the

nations,

and they

♦

to

the

περιτομην
circumcision:

10

μονον

των

πτωχων

ινα

μνημονευωμεν

ο

και

εσπουδασα

only

the

poor

that

we should remember,

which

also 3

I 4 was 5 diligent 6

αυτο		τουτο		ποιησαι
very 1 thing 2		♦		to do.

11

οτε

δε

ηλθεν

πετρος

εις

αντιοχειαν

κατα

προσωπον

αυτω

But when

♦

came 2

Peter 1

to

Antioch,

to [the] face

♦

him

αντεστην		οτι		κατεγνωσμενος		ην
I withstood,		because		to be condemned		he was:

12

προ

του

γαρ

ελθειν

τινας

απο

ιακωβου

μετα

των

εθνων

for before that

♦

♦

came 2

some 1

from

James,

with

the

nations

συνησθιεν

οτε

δε

ηλθον

υπεστελλεν

και

αφωριζεν

εαυτον

he was eating;

but when

♦

they came,

he was drawing back

and

was separating

himself,

φοβουμενος		τους		εκ		περιτομης
being afraid of		those		of		[the] circumcision;

13

και

συνυπεκριθησαν

αυτω

και

οι

λοιποι

ιουδαιοι

ωστε

και

and

conjointly disembled

with him

also

the

rest

of [the] Jews,

so that

even

βαρναβας		συναπηχθη		αυτων		τη		υποκρισει
Barnabas		was carried away		their 2		♦		by dissimulation. 1

14

αλλ

οτε

ειδον

οτι

ουκ

ορθοποδουσιν

προς

την

But

when

I saw

that

they walk not uprightly

♦

according to

the

αληθειαν

του

ευαγγελιου

ειπον

τω

πετρω

εμπροσθεν

παντων

ει

συ

truth

of the

glad tidings,

I said

♦

to Peter

before

all,

If

thou,

ιουδαιος

υπαρχων

εθνικως

ζης

και

ουκ

ιουδαικως

τι

τα

εθνη

a 2 Jew 3

being, 1

nation-like

livest

and

not

Jewishly,

why

the

nations

αναγκαζεις		ιουδαιζειν
dost thou compel		to judaize?

15

ημεις

φυσει

ιουδαιοι

και

ουκ

εξ

εθνων

αμαρτωλοι

We,

by 2 nature 3

Jews, 1

and

not

of 2

[the] 3 nations 4

sinners, 1

16

ειδοτες

οτι

ου

δικαιουται

ανθρωπος

εξ

εργων

νομου

εαν

knowing

that

is 3 not 4 justified 5

♦

a 1 man 2

by

works

of law,

but

μη

δια

πιστεως

ιησου

χριστου

και

ημεις

εις

χριστον

ιησουν

♦

through

faith

of Jesus

Christ,

also

we

on

Christ

Jesus

επιστευσαμεν

ινα

δικαιωθωμεν

εκ

πιστεως

χριστου

και

ουκ

εξ

εργων

believed,

that

we might be justified

by

faith

of Christ,

and

not

by

works

νομου

διοτι

ου

δικαιωθησεται

εξ

εργων

νομου

πασα

of law;

because

shall not be justified

♦

by

works

of law

any (lit. all)

σαρξ
flesh.

17

ει

δε

ζητουντες

δικαιωθηναι

εν

χριστω

ευρεθημεν

και

αυτοι

Now if

♦

seeking

to be justified

in

Christ

we were 3 found 4

also 2

ourselves 1

αμαρτωλοι

αρα

χριστος

αμαρτιας

διακονος

μη

γενοιτο

sinners,

[is] then

Christ

of 2 sin 3

minister? 1

May it not be!

♦

18

ει

γαρ

α

κατελυσα

ταυτα

παλιν

οικοδομω

παραβατην

εμαυτον

For if

♦

what

I threw down

these things

again

I build,

a transgressor

myself

συνιστημι
I constitute.

19

εγω

γαρ

δια

νομου

νομω

απεθανον

ινα

θεω

ζησω

For I

♦

through

law

to law

died,

that

to God

I may live.

20

χριστω

συνεσταυρωμαι

ζω

δε

ουκετι

εγω

ζη

δε

εν

Christ 6

I 1 have 2 been 3 crucified 4 with, 5

yet I live,

♦

no longer

I,

but lives 2

♦

in 3

εμοι

χριστος

ο

δε

νυν

ζω

εν

σαρκι

εν

πιστει

ζω

τη

του

υιου

me 4

Christ; 1

but that which

♦

now

I live

in

flesh,

in

faith

I live,

that

of the

Son

του

θεου

του

αγαπησαντος

με

και

παραδοντος

εαυτον

υπερ

εμου

♦

of God,

who

loved

me

and

gave up

himself

for

me.

21

ουκ

αθετω

την

χαριν

του

θεου

ει

γαρ

δια

νομου

I do not set aside

♦

the

grace

♦

of God;

for if

♦

through

law

δικαιοσυνη		αρα		χριστος		δωρεαν		απεθανεν
righteousness [is],		then		Christ		for 2 nought 3		died. 1