Η ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

Second Epistle to the Corinthians

CHAPTER 7

1

ταυτας

ουν

εχοντες

τας

επαγγελιας

αγαπητοι

καθαρισωμεν

These 3

therefore 2

having 1

♦

promises,

beloved,

we should cleanse

εαυτους

απο

παντος

μολυσμου

σαρκος

και

πνευματος

επιτελουντες

ourselves

from

every

defilement

of flesh

and

spirit,

perfecting

αγιωσυνην		εν		φοβω		θεου
holiness		in		fear		of God.

2

χωρησατε

ημας

ουδενα

ηδικησαμεν

ουδενα

εφθειραμεν

ουδενα

Receive

us;

no one

did we wrong,

no one

did we corrupt,

no one

επλεονεκτησαμεν
did we overreach.

3

ου

προς

κατακρισιν

λεγω

προειρηκα

γαρ

οτι

εν

ταις

καρδιαις

Not

for

condemnation

I speak,

for I have before said

♦

that

in

our hearts

♦

ημων

εστε

εις

το

συναποθανειν

και

συζην

♦

ye are,

for

♦

to die together

and

to live together.

4

πολλη

μοι

παρρησια

προς

υμας

πολλη

μοι

καυχησις

υπερ

υμων

Great [is]

to me

boldness

towards

you,

great

to me

boasting

in respect of

you;

πεπληρωμαι

τη

παρακλησει

υπερπερισσευομαι

τη

χαρα

επι

παση

τη

I have been filled

♦

with encouragement;

I overabound

♦

with joy

at

all

♦

θλιψει		ημων
our tribulation.		♦

5

και

γαρ

ελθοντων

ημων

εις

μακεδονιαν

ουδεμιαν

εσχηκεν

For indeed,

♦

having 2 come 3

we 1

into

Macedonia,

not 4 any 5

had 3

ανεσιν

η

σαρξ

ημων

αλλ

εν

παντι

θλιβομενοι

εξωθεν

ease 6

our flesh,

♦

♦

but

in

every [way]

being oppressed;

without

μαχαι		εσωθεν		φοβοι
contentions,		within		fears.

6

αλλ

ο

παρακαλων

τους

ταπεινους

παρεκαλεσεν

ημας

ο

θεος

εν

τη

But

he who

encourages

those

brought low

encouraged

us--

♦

God--

by

the

παρουσια		τιτου
coming		of Titus;

7

ου

μονον

δε

εν

τη

παρουσια

αυτου

αλλα

και

εν

τη

παρακλησει

and not only

♦

♦

by

♦

his coming,

♦

but

also

by

the

encouragement

η

παρεκληθη

εφ

υμιν

αναγγελλων

ημιν

την

υμων

with which

he was encouraged

as to

you;

relating

to us

your longing,

♦

επιποθησιν

τον

υμων

οδυρμον

τον

υμων

ζηλον

υπερ

εμου

♦

your mourning,

♦

♦

your zeal

♦

♦

for

me;

ωστε		με		μαλλον		χαρηναι
so as for me		♦		the more		to be rejoiced.

8

οτι

ει

και

ελυπησα

υμας

εν

τη

επιστολη

ου

μεταμελομαι

ει

For

if

also

I grieved

you

in

the

epistle,

I do not regret [it],

♦

if

και

μετεμελομην

βλεπω

γαρ

οτι

η

επιστολη

εκεινη

ει

και

προς

even

I did regret;

for I see

♦

that

that espistle,

♦

♦

if

even

for

ωραν		ελυπησεν		υμας
an hour,		grieved		you.

9

νυν

χαιρω

ουχ

οτι

ελυπηθητε

αλλ

οτι

ελυπηθητε

εις

μετανοιαν

Now

I rejoice,

not

that

ye were grieved,

but

that

ye were grieved

to

repentance;

ελυπηθητε

γαρ

κατα

θεον

ινα

εν

μηδενι

ζημιωθητε

εξ

ημων

for ye were grieved

♦

according to

God,

that

in

nothing

ye might suffer loss

by

us.

10

η

γαρ

κατα

θεον

λυπη

μετανοιαν

εις

σωτηριαν

For the

♦

according 2 to 3

God 4

grief 1

repentance

to

salvation

αμεταμελητον

κατεργαζεται

η

δε

του

κοσμου

λυπη

θανατον

not to be regretted

works out;

but the

♦

of 2 the 3

world 4

grief 1

death

κατεργαζεται
works out.

11

ιδου

γαρ

αυτο

τουτο

το

κατα

θεον

λυπηθηναι

υμας

For lo,

♦

this same thing,

♦

♦

according to

God

to 2 have 3 been 4 grieved 5

you, 1

ποσην

κατειργασατο

υμιν

σπουδην

αλλα

απολογιαν

αλλα

how much

it 2 worked 3 out 4

in 5 you 6

diligence, 1

but

[what] defence,

but

αγανακτησιν

αλλα

φοβον

αλλα

επιποθησιν

αλλα

ζηλον

αλλ

εκδικησιν

indignation,

but

fear,

but

longing,

but

zeal,

but

vengenace!

εν

παντι

συνεστησατε

εαυτους

αγνους

ειναι

εν

τω

πραγματι

in

every [way]

ye proved

yourselves

pure 3

to 1 be 2

in

the

matter.

12

αρα

ει

και

εγραψα

υμιν

ουχ

εινεκεν

του

αδικησαντος

ουδε

Then

if

also

I wrote

to you,

not

for the sake of

him who

did wrong,

nor

εινεκεν

του

αδικηθεντος

αλλ

εινεκεν

του

φανερωθηναι

την

for the sake of

him who

suffered wrong,

but

for the sake of

♦

being manifested

♦

σπουδην

υμων

την

υπερ

ημων

προς

υμας

ενωπιον

του

θεου

diligence 2

your 1

which 3 [is] 4

for 5

us 6

to

you

before

♦

God.

13

δια

τουτο

παρακεκλημεθα

επι

τη

παρακλησει

υμων

On account of

this

we have been encouraged

in

♦

encouragement 2

your, 1

περισσοτερως

δε

μαλλον

εχαρημεν

επι

τη

χαρα

τιτου

οτι

and the more abundantly

♦

rather

we rejoiced

at

the

joy

of Titus,

because

αναπεπαυται

το

πνευμα

αυτου

απο

παντων

υμων

has been refreshed

his spirit

♦

♦

by

all

of you.

14

οτι

ει

τι

αυτω

υπερ

υμων

κεκαυχημαι

ου

κατησχυνθην

Because

if

anything

to him

about

you

I have boasted,

not 3

I 1 was 2 put to shame;

αλλ

ως

παντα

εν

αληθεια

ελαλησαμεν

υμιν

ουτως

και

η

καυχησις

but

as

all things

in

truth

we spoke

to you,

so

also

the

boasting

ημων

η

επι

τιτου

αληθεια

εγενηθη

of us

which [was]

to

Titus

truth

became;

15

και

τα

σπλαγχνα

αυτου

περισσοτερως

εις

υμας

εστιν

and

his bowels

♦

♦

more abundantly

towards

you

are,

αναμιμνησκομενου

την

παντων

υμων

υπακοην

ως

μετα

φοβου

και

remembering

the

of 2 all 3

of 4 you 5

obedience, 1

how

with

fear

and

τρομου		εδεξασθε		αυτον
trembling		ye received		him.

16

χαιρω

οτι

εν

παντι

θαρρω

εν

υμιν

I rejoice

that

in

everything

I am confident

in

you.