Η ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

Second Epistle to the Corinthians

CHAPTER 5

1

οιδαμεν

γαρ

οτι

εαν

η

επιγειος

ημων

οικια

του

σκηνους

καταλυθη

For we know

♦

that

if

♦

earthly 2

our 1

house

of the

tabernacle

be destroyed,

οικοδομην

εκ

θεου

εχομεν

οικιαν

αχειροποιητον

αιωνιον

εν

τοις

a building

from

God

we have,

a house

not made with hands,

eternal

in

the

ουρανοις
heavens.

2

και

γαρ

εν

τουτω

στεναζομεν

το

οικητηριον

ημων

το

For indeed

♦

in

this

we groan,

our dwelling

♦

♦

which [is]

εξ		ουρανου		επενδυσασθαι		επιποθουντες
from		heaven		to 2 be 3 clothed 4 with 5		longing: 1

3

ειγε

και

ενδυσαμενοι

ου

γυμνοι

ευρεθησομεθα

if indeed

also

being clothed,

not

naked

we shall be found.

4

και

γαρ

οι

οντες

εν

τω

σκηνει

στεναζομεν

βαρουμενοι

επειδη

For indeed

♦

who 2

are 3

in 4

the 5

tabernacle 6

we groan 1

being burdened;

since

ου

θελομεν

εκδυσασθαι

αλλ

επενδυσασθαι

ινα

καταποθη

το

not 3

we 1 do 2 wish

to be unclothed,

but

to be clothed upon,

that

may be swallowed up

the

θνητον		υπο		της		ζωης
mortal		by		♦		life.

5

ο

δε

κατεργασαμενος

ημας

εις

αυτο

τουτο

θεος

ο

Now he who

♦

wrought out

us

for

this same thing [is]

♦

God,

who

και

δους

ημιν

τον

αρραβωνα

του

πνευματος

also

gave

to us

the

earnest

of the

Spirit.

6

θαρρουντες

ουν

παντοτε

και

ειδοτες

οτι

ενδημουντες

εν

τω

Being confident 2

therefore 3

always, 1

and

knowing

that

being at home

in

the

σωματι		εκδημουμεν		απο		του		κυριου
body		we are from home		away from		the		Lord,

7

δια

πιστεως

γαρ

περιπατουμεν

ου

δια

ειδους

(for by faith

♦

♦

we walk,

not

by

sight;)

8

θαρρουμεν

δε

και

ευδοκουμεν

μαλλον

εκδημησαι

εκ

του

σωματος

we are confident,

♦

and

are pleased

rather

to be from home

out of

the

body

	και		ενδημησαι		προς		τον		κυριον
	and		to be at home		with		the		Lord.

9

διο

και

φιλοτιμουμεθα

ειτε

ενδημουντες

ειτε

εκδημουντες

Wherefore

also

we are ambitious,

whether

being at home

or

being from home

ευαρεστοι		αυτω		ειναι
well-pleasing		to him		to be.

10

τους

γαρ

παντας

ημας

φανερωθηναι

δει

εμπροσθεν

του

βηματος

For all 2

♦

♦

we 1

be 4 manifested 5

must 3

before

the

judgment seat

του

χριστου

ινα

κομισηται

εκαστος

τα

δια

του

σωματος

of the

Christ,

that

may 2 receive 3

each 1

the things [done]

in

the

body,

προς

α

επραξεν

ειτε

αγαθον

ειτε

κακον

according to

what

he did,

whether

good

or

evil.

11

ειδοτες

ουν

τον

φοβον

του

κυριου

ανθρωπους

πειθομεν

θεω

Knowing

therefore

the

terror

of the

Lord,

men 3

we 1 persuade 2

but to God

δε

πεφανερωμεθα

ελπιζω

δε

και

εν

ταις

συνειδησεσιν

υμων

♦

we have been manifested,

and I hope

♦

also

in

♦

your consciences

♦

πεφανερωσθαι
to have been manifested.

12

ου

γαρ

παλιν

εαυτους

συνιστανομεν

υμιν

αλλα

αφορμην

διδοντες

For not

♦

again

ourselves

do we commend

to you,

but

occasion

are giving

υμιν

καυχηματος

υπερ

ημων

ινα

εχητε

προς

τους

εν

to you

of boasting

in behalf of

us,

that

ye may have [such]

towards

those

in 2

προσωπω		καυχωμενους		και		ου		καρδια
appearance 3		boasting 1		and		not		in heart.

13

ειτε

γαρ

εξεστημεν

θεω

ειτε

σωφρονουμεν

For whether

♦

we were beside ourselves,

[it was] to God;

or

are sober-minded [it is]

υμιν
for you.

14

η

γαρ

αγαπη

του

χριστου

συνεχει

ημας

κριναντας

τουτο

οτι

ει

εις

For the

♦

love

of the

Christ

constrains

us,

having judged

this,

that

if

one

υπερ

παντων

απεθανεν

αρα

οι

παντες

απεθανον

for 2

all 3

died, 1

then

♦

all

died;

15

και

υπερ

παντων

απεθανεν

ινα

οι

ζωντες

μηκετι

εαυτοις

and

for

all

he died,

that

they who

live

no longer

to themselves

ζωσιν

αλλα

τω

υπερ

αυτων

αποθανοντι

και

εγερθεντι

should live,

but

to him who

for

them

died

and

was raised again.

16

ωστε

ημεις

απο

του

νυν

ουδενα

οιδαμεν

κατα

σαρκα

ει

δε

και

So that

we

from

♦

now

no one

know

according to

flesh;

but if

♦

even

εγνωκαμεν

κατα

σαρκα

χριστον

αλλα

νυν

ουκετι

γινωσκομεν

we have known

according to

flesh

Christ,

yet

now

no longer

we know [him].

17

ωστε

ει

τις

εν

χριστω

καινη

κτισις

τα

αρχαια

παρηλθεν

ιδου

So that

if

anyone

[be] in

Christ [there is]

a new

creation:

the

old things

passed away;

lo,

	γεγονεν		καινα		τα		παντα
	have become		new		all things:		♦

18

τα

δε

παντα

εκ

του

θεου

του

καταλλαξαντος

ημας

εαυτω

and all things

♦

♦

[are] of

♦

God,

who

reconciled

us

to himself,

δια

ιησου

χριστου

και

δοντος

ημιν

την

διακονιαν

της

καταλλαγης

by

Jesus

Christ,

and

gave

to us

the

service

♦

of reconciliation:

19

ως

οτι

θεος

ην

εν

χριστω

κοσμον

καταλλασσων

εαυτω

μη

how

that

God

was

in

Christ

[the] world

reconciling

to himself,

not

λογιζομενος

αυτοις

τα

παραπτωματα

αυτων

και

θεμενος

εν

ημιν

τον

reckoning

to them

♦

their offences,

♦

and

having put

in

us

the

λογον		της		καταλλαγης
word		♦		of reconciliation.

20

υπερ

χριστου

ουν

πρεσβευομεν

ως

του

θεου

παρακαλουντος

For

Christ

therefore

we are ambassadors,

as it were

♦

God

exhorting

δι

ημων

δεομεθα

υπερ

χριστου

καταλλαγητε

τω

θεω

by

us,

we beseech

for

Christ,

Be reconciled

♦

to God.

21

τον

γαρ

μη

γνοντα

αμαρτιαν

υπερ

ημων

αμαρτιαν

εποιησεν

For him who

♦

knew not

♦

sin

for 4

us 5

sin 3

he 1 made, 2

ινα

ημεις

γινωμεθα

δικαιοσυνη

θεου

εν

αυτω

that

we

might become

righteousness

of God

in

him.